บทที่ 415 กระบี่เดียวแทงทะลุหัวใจ

คราบน้ำตาบนใบหน้าของเฉียวเฉียวค่อยๆ จางหายไป แววตาของนางเจือไปด้วยความกังวล ทว่าก็ไม่อาจรู้ได้ว่ากำลังเป็นห่วงใครกันแน่

พี่รองหลิวไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ในครั้งนี้ หากแต่กำลังครุ่นคิดว่าควรฉวยโอกาสนี้หลบหนีไปดีหรือไม่ เพราะต่อให้รั้งอยู่ในคาราวานต่อไป ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ในคาราวานย่อมไม่มีที่ยืนสำหรับเขาอีกแล้ว หากคิดจะกลับไปสู่สถานะที่ผู้คนให้ความเคารพยำเกรงเหมือนก่อนหน้านี้ ดูท่าคงเป็นไปไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือ

ส่วนจางเจิ้งมองดูการต่อสู้บนที่สูงด้วยความรู้สึกซับซ้อนในใจจนยากจะเอ่ยออกมา เขามองดูเย่ซิวที่กำลังประมือกับปรมาจารย์หวังอย่างดุเดือด จางเจิ้งฝืนทนความเจ็บปวดที่เอวแล้วยันกายลุกขึ้นยืน ตำแหน่งที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดตรงนั้นแต่เดิมควรจะเป็นของเขา และตัวเขาก็ควรเป็นคนที่ได้หน้าได้ตาที่สุดในคาราวาน ทว่าทุกสิ่งกลับถูกคนอื่นเขียนทับเปลี่ยนไปหมดสิ้น