บทที่ 422 ลอบเข้าไป

ทว่าสีหน้าของหลิวเอ้อร์ในยามนี้ยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม สำหรับคนเฝ้าประตูสองคนของสมาคมการค้าฉานหยางแห่งนี้ แม้จะพูดได้ว่าเป็นเพียงสุนัขเฝ้าประตู แต่ก็ไม่ใช่คนที่คนอย่างหลิวเอ้อร์จะล่วงเกินได้ตามใจชอบ

เวลานี้หลิวเอ้อร์เพิ่งจะได้สถานะมาเพียงเล็กน้อย ย่อมต้องรักษาไว้อย่างระมัดระวัง แล้วจะกล้าก่อเรื่องได้อย่างไร เขาจึงรีบควักเหรียญเงินออกมา ยื่นให้คนละก้อนพลางเอ่ยประจบ

"จะไปเทียบกับความสง่างามของพี่ชายทั้งสองได้อย่างไรกัน ข้ามันก็แค่ผายลมตัวหนึ่ง เทียบพวกท่านไม่ติดแม้แต่น้อย เงินพวกนี้มอบให้พวกท่าน ถือเป็นการแสดงความเคารพ วันหน้ายังต้องรบกวนช่วยดูแลด้วยนะขอรับ!"