บทที่ 444 ไร้ชื่อ

ณ ป่าร้างแห่งหนึ่ง รอบด้านเกลื่อนกลาดไปด้วยใบไม้ร่วงผุพัง ต้นไม้แห้งเหี่ยวยืนทะมึนราวกับภูตผีปีศาจที่กำลังกางกรงเล็บ แผ่กลิ่นอายประหลาดชวนขนลุก

ทว่าในเวลานี้ ท่ามกลางป่าร้างอันวิเวกวังเวง จู่ๆ ผู้คุ้มกันสิบกว่าคนก็กรูเข้ามาจากด้านนอก ทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความแปลกพิกลขึ้นไปอีก

“พวกเราจะทิ้งท่านผู้บัญชาการเย่ไว้แบบนี้จริงๆ หรือ พวกเราเองก็ไม่มีที่จะให้ไปอยู่แล้วนะ?” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลง พลางเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิดในใจ