บทที่ 456 แดนอิ๋นกวง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ทูตศักดิ์สิทธิ์ปู๋ต้งแห่งแดนอิ๋นกวงก็นำทางพวกเย่ซิวมาถึงทางเข้าแดนอิ๋นกวงจนได้ เย่ซิวทอดสายตามองไปรอบด้าน เห็นเพียงทะเลหมอกสุดลูกหูลูกตา ดวงอาทิตย์ดวงโตสาดแสงลงมาจากฟากฟ้าเบื้องบน

อากาศที่ตีนเขานั้นหนาวเหน็บผิดปกติ แต่พอพวกเย่ซิวขึ้นมาถึงยอดเขา กลับพบว่าที่นี่อบอุ่นอย่างน่าประหลาด ไม่หลงเหลือไอหนาวแม้แต่น้อย

สิ่งที่ทำให้เย่ซิวแปลกใจยิ่งกว่าคือ บริเวณยอดเขายังมีมวลหมู่บุปผาและต้นหญ้าเขียวชอุ่ม ตอนนั้นเอง ปู๋ต้งก็เดินมาหยุดตรงหน้าเย่ซิวแล้วเอ่ยช้าๆ ว่า