บทที่ 479 กลไกค่ายกล

เย่ซิวค่อยๆ ย่างเท้าผ่านธรณีประตูเข้าไป จากนั้นจึงกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะดึงบานประตูปิดลงจนสนิท

ยามนี้ภายในลานเรือนไร้ซึ่งกลิ่นอายของผู้คนโดยสิ้นเชิง เงียบสงัดเสียจนไม่เห็นร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใด มีเพียงมวลบุปผาที่ไหวเอนตามสายลมแผ่วเบา ส่วนใจกลางลานมีรูปสลักของเจ้าเมืองตั้งตระหง่านอยู่

เย่ซิวพินิจมองพื้นเบื้องล่าง พลันพบว่ากระเบื้องปูพื้นบริเวณนี้ดูแปลกพิกล แผ่นกระเบื้องสีขาวสามแผ่นวางเรียงตัวเป็นรูปสามเหลี่ยม โดยมีลายดอกบัวฝังอยู่ตรงกึ่งกลาง