บทที่ 495 พฤกษา

เย่ซิวพินิจภาพสลักบนผนังหินอย่างละเอียด เขาพบว่าภาพเหล่านั้นกำลังบอกเล่าเรื่องราวเหตุการณ์หนึ่ง ภาพแรกเป็นภาพครอบครัวหนึ่งที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ดูอบอุ่นเป็นสุข

ทว่าถัดมาไม่นาน เพื่อนบ้านในละแวกนั้นที่เคยดูแลครอบครัวนี้เป็นอย่างดี กลับมีท่าทีเปลี่ยนไป ในภาพถัดมาปรากฏเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ เพื่อนบ้านต่างแตกตื่นวิ่งหนีเอาตัวรอด ทิ้งให้เด็กน้อยนอนหมอบอยู่กับพื้นร้องไห้ไม่หยุด เบื้องหลังคือบ้านเรือนที่มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

ยามนั้นไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ต่างพากันปลีกตัวออกห่างเด็กน้อยคนนี้ ในยามที่หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านค่อยๆ ร้างผู้คน ก็มีกลุ่มโจรบุกเข้ามา