บทที่ 499 สุสาน

"อืม ขอบใจที่ไว้ใจ ข้าเย่ซิวไม่เคยกลัวความลำบากอยู่แล้ว เมื่อกี้เจ้าบอกว่าจะพาข้าไปที่ใดนะ" ตอนนี้ความรู้สึกของเย่ซิวไม่ต่างอะไรกับคนปกติเลยแม้แต่น้อย ในใจก็อดทึ่งกับความอัศจรรย์ของยานี้ไม่ได้

หวังพยักหน้าให้เย่ซิว ก่อนจะพาเขาเดินตรงไปยังส่วนลึกที่สุด ทั้งสองเดินผ่านระเบียงทางเดินยาวเหยียดและสวนขนาดใหญ่ด้านนอก หวังพาเขามาหยุดอยู่หน้ารูปสลักหินแห่งหนึ่งกลางสวน

เมื่อหยุดฝีเท้าลง เย่ซิวก็ยืนอยู่ด้านหลังของหวังและเฝ้ามองอย่างเงียบๆ กรงเล็บทั้งสองข้างของหวังร่ายกระบวนท่า ปากท่องเคล็ดคาถา ลมปราณแท้ไร้สภาพสายหนึ่งแผ่ออกมาจากร่าง พร้อมกันนั้นค่ายกลทรงกลมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้ารูปสลักหิน