บทที่ 508 กลไกมรณะ

ลวี่เจี้ยนจวินตกใจอย่างยิ่ง ไม่คาดคิดว่ารูปปั้นหินนั่นจะลุกขึ้นยืนได้จริงๆ ทันใดนั้นรูปปั้นหินก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้น หันฝ่าเท้าตรงมาทางเขา ในตอนนั้นเองเขาพลันสังเกตเห็นว่าบนฝ่าเท้านั้นเต็มไปด้วยรูพรุนนับไม่ถ้วน

ลวี่เจี้ยนจวินกลอกตาทันควัน ที่นี่คับแคบผิดธรรมดา กว้างพอให้คนผ่านได้ทีละคนเท่านั้น ในสถานการณ์วิกฤต ลวี่เจี้ยนจวินจึงทิ้งตัวหมอบลงกับพื้นในชั่วพริบตา แนบร่างกายทั้งร่างแนบสนิทไปกับพื้นดิน

ลวี่เจี้ยนจวินหลับตาแน่น ข้างหูได้ยินเพียงเสียงแหวกอากาศดังฟิ้วๆ พุ่งผ่านเหนือศีรษะไป จากนั้นตามมาด้วยเสียงลูกศรปักเข้าใส่ผนัง เนิ่นนานผ่านไป หลังจากแน่ใจว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อีก จึงค่อยยันกายลุกขึ้นยืนจากพื้น