บทที่ 513 เงาวิญญาณมารแปดทิศ

“นึกไม่ถึงว่าพวกเดรัจฉานเฒ่าพวกนั้นจะซ่อนลูกไม้ไว้บนรูบิกหลุมดำ ถึงกับวางอาคมคุ้มกันซ้อนไว้หลายชั้น แต่คิดว่าแค่นี้จะขวางข้าได้งั้นรึ? แม้พลังของข้าในยามนี้จะยังไม่คืนสู่จุดสูงสุด แต่การจะคลายอาคมกระจอกพรรค์นี้มันก็แค่เรื่องเด็กเล่น พวกเจ้าดูถูกข้าราชาอสูรแยกพิภพเกินไปแล้ว!”

เมื่อราชาอสูรแยกพิภพเห็นว่าไอสีดำเริ่มอ่อนกำลังลง ก็พึมพำกับตนเอง สายตาคู่นั้นเอ่อล้นด้วยความเคียดแค้นสุดหยั่ง ก่อนจะระเบิดพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมออกมา ในที่สุดรูบิกหลุมดำก็ไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป ไอสีดำค่อยๆ สลายตัวไปอย่างช้าๆ

ทว่าในจังหวะที่ไอมารสีดำกำลังจะเลือนหายไปจนหมดสิ้น ราชาอสูรแยกพิภพก็พลั้งเผลอประมาทไปเพียงชั่วครู่ ไอดำเหล่านั้นกลับแปรสภาพเป็นแมลงตัวจิ๋วขนาดเท่ามดในฉับพลัน พวกมันพุ่งพรวดเข้าใส่ศีรษะของราชาอสูรแยกพิภพพร้อมกัน ก่อนจะรุมกัดแทะอย่างบ้าคลั่ง