บทที่ 522 ภูเขาต้างคู

วิธีนี้ถือเป็นการทดสอบความสามารถของผู้ถ่ายทอดพลังอย่างยิ่ง โดยเฉพาะความแตกต่างระหว่างไอมารกับลมปราณแท้ ลมปราณแท้นั้นค่อนข้างสงบนิ่ง ขอเพียงใส่ใจสักนิดก็ควบคุมได้ดั่งใจนึก

ทว่าไอมารหาเป็นเช่นนั้นไม่ ธรรมชาติของมันโหดเหี้ยมดุดัน หากเผลอเรอแม้เพียงนิด ผู้เป็นร่างสถิตก็จะถูกไอมารกลืนกินจนสูญสิ้นสติ กลายเป็นซากศพเดินได้ไปตลอดกาล

ไอมารควบคุมได้ยากยิ่ง ทั้งยังดุดันเกรี้ยวกราดทุกสาย ลวี่เจี้ยนจวินเพิ่งได้สัมผัสไอมารจึงไม่ได้รู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวแม้แต่น้อย หากแต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังภายใต้อำนาจพลังอันไร้เทียมทานนี้