ตอนที่ 1728 ศักราชแดนเซียน สี่หมื่นปี

พวกเขาทั้งคณะพากันนั่งลงริมทาง วัวดำใหญ่มีสีหน้าไม่แยแส เสี่ยวหมูเฟิงดีอกดีใจวิ่งวนรอบๆ พลางวิ่งเพ่นพ่านมองดูโน่นนี่อย่างตื่นตาตื่นใจ หนานกงเฮ่อหลิงคลี่ยิ้มนั่งลงอย่างสงบเสงี่ยม ส่วนสัตว์อัปมงคลเต่าเฒ่ายิ่งไม่แยแสกว่าเดิม

หลายปีมานี้หลังมันได้ชมคลื่น ก็หยั่งรู้มรรคามาโดยตลอด เพียงแต่สมองแล่นช้าไปบ้าง เกรงว่าความรู้สึกรู้แจ้งฉับพลันเช่นนั้นจะวาบผ่านไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ทว่าในใจมันกลับยังตามไม่ทัน

ยามนี้เฉินสวินก้มหน้าลง นำซิงซูที่ฝุ่นเกาะมาเนิ่นนานนั้นออกมา