ตอนที่ 1831 ฟ้าดินหมุนเวียนผันผ่าน

ศักราชแดนเซียน ปีที่หนึ่งแสนสี่หมื่น

บรรดาครรภ์มรรคาแต่กำเนิดที่เคยอุบัติขึ้นท่ามกลางปราณม่วงหงเหมิง กำลังก้าวเข้าสู่การหลับใหลดับสูญชั่วนิรันดร์ด้วยท่วงท่าที่ฟ้าดินร่วมโศกศัลย์

ลวดลายระหว่างคิ้วของพวกเขาปริแตกสามชิ้น ดอกบัวทองคำแห่งมหาเต๋าก็พลันเหี่ยวเฉากลายเป็นหิน ฝุ่นละอองที่ร่วงหล่นจากแขนเสื้อตกลงสู่ทะเลเมฆา แปรเปลี่ยนเป็นเทือกเขารกร้างกว้างใหญ่แสนจั้ง