ตอนที่ 1926 เจ้าวังเต๋าเทียนจี เคอติ่ง

"มอบบันทึกประวัติศาสตร์เซียนโบราณแห่งอู๋เจียงมาให้ข้า"

เคอติ่งนิ่งคิดอยู่นาน ก่อนจะโพล่งประโยคนี้ออกมา "เจ้าวิถีผู้นี้ก็จะไม่เอาความเรื่องที่เจ้ายึดรังนกกางเขนอีก"

ส่วนที่ว่าเยวี่ยหลิงเยียนรวบรวมขุมกำลังจากทั้งสี่ทิศมาได้อย่างไร เหยาฉินถูกบีบคั้นจนตายไปต่อหน้าต่อตานางจริงหรือไม่ ทุกสิ่งเขาก็ไม่อยากสืบสาวเอาความอีกต่อไป คนตายไม่อาจฟื้นคืน สู้ใช้เรื่องนี้แลกเอาผลประโยชน์บ้าง ยังนับเป็นการปลอบประโลมแก่สหายเก่าได้