ตอนที่ 1934 มองเขาเป็นเขา มองเขาก็ยังเป็นเขา

ในยามนี้ วัวดำใหญ่จับจ้องมองเฉินสวินด้วยสายตาที่ทวีความเปี่ยมปัญญาขึ้นเรื่อย ๆ

ภาพตรงหน้าทำให้เฉินสวินรู้สึกไม่คุ้นชินกระอักกระอ่วนใจขึ้นมา มารดามันเถอะ... ไม่นึกเลยว่าผ่านไปหลายปีถึงเพียงนี้ ตนเองก็ยังทนรับสายตาอันเปี่ยมปัญญาของเหล่าหนิวไม่ได้อยู่ดี

เฉินสวินแย้มยิ้มพลางเอ่ย "เหล่าหนิว การสูญเสียประสาทรับรู้ไปบ้างก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้าย"