ตอนที่ 826 นับแต่นี้ทั่วหล้าฟ้าดิน ไม่มีผู้ใดทวงถามทัณฑ์เคราะห์ต่อเต๋าจู่ผู้นี้ได้อีก!

กาลเวลาผันผ่าน ดุจอาชาขาวเผ่นโผนผ่านช่องแคบ ชั่วพริบตาก็ล่วงเลยไปหนึ่งร้อยปี ป่าลึกเห็นดอกท้อผลิยิ้ม วังน้ำใสดังก้องเสียงสายธารประชันคืนยาว ช่างคล้ายผ่านไปเพียงดีดนิ้วคราหนึ่ง มีเพียงความสงบนิ่งเนิบช้าดั่งเดิมที่สลักลึกไว้กลางใจชั่วกาล

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่เฝ้ามองสันเขาสังหารเทพอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตอย่างเงียบงัน ปล่อยให้รอบทิศอ้างว้างโรยรา ปล่อยให้กาลเวลาดำเนินไปอย่างสงบ ศิลาสังหารเทพในที่สุดก็สูญสลายจนสิ้น เหลือเพียงกฎเกณฑ์เบญจธาตุที่ยังคงไหลเวียนอย่างไม่แปรเปลี่ยน

สันเขาสังหารเทพที่เคยสะกดข่มแดนต้องห้ามเซียนโบราณฝั่งหนึ่ง บัดนี้กลับแลดูแห้งแล้งเงียบงัน เพียงเวลาสั้นๆ ร้อยปี มันกลับอันตรธานหายไปครึ่งหนึ่งต่อหน้าต่อตา!