ตอนที่ 2333 เจ้าหนุ่มคนนั้นในวันวาน

บนใบหน้าของเมิ่งเซิ่งมิได้ปรากฏแววยินดีใด มีเพียงความสุขุมลุ่มลึกดั่งผ่านกาลเวลาหมื่นกัป

"จักยอมรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร ผู้บำเพ็ญเซียนและผู้บำเพ็ญเต๋าแห่งแดนเซียน บางคนแม้ตบะจะต่ำต้อย แม้จะถูกพวกเจ้าไล่ตามทัน หรือแม้กระทั่งดับสูญไปแล้ว ทว่าก็มิใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะบังอาจแตะต้องได้" เมิ่งเซิ่งเอ่ยขึ้นอย่างสงบ

เขามิได้คล้ายกำลังเอ่ยกับผู้ใด เพียงพึมพำกับตนเองเท่านั้น