ตอนที่ 2639 เฝ้าจนมิอาจเฝ้า ร่วงโรยจนมิอาจโรยรา

เฉินสวินได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของผู้บำเพ็ญวัยเยาว์เหล่านั้นแล้ว

เขาหาได้หันหลังกลับไปไม่ แววตาเพียงไหวระริกแผ่วเบายิ่ง ก่อนจะคืนสู่ความสงบราบเรียบดังเดิม

วัวดำใหญ่ที่อยู่ข้างกาย ร่างอันมหึมาพลันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงผ่านจิตสำนึกออกมา น้ำเสียงในครานี้แฝงไว้ด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ยากจะอธิบายเป็นครั้งแรก