ตอนที่ 882 สำนักอู่ยวิ่น บรรพชนอัปมงคล

ขณะที่ห้วงความคิดของเฉินสวินกำลังล่องลอยอยู่นั้น...

สีหน้าของสิ่งมีชีวิตอัปมงคลดูเจ็บปวด คล้ายกำลังนึกย้อนถึงสิ่งใด เอ่ยเสียงขรึมว่า "เต๋าจู่ ข้าเองก็มิรู้ ทุกสิ่งล้วนเลือนรางเคว้งคว้างดั่งห้วงหุนตุ้น"

"มิต้องรีบร้อน เปิ่นเต๋าจู่มีเวลาเหลือเฟือที่จะสืบเสาะทุกสิ่ง" เฉินสวินยิ้มบาง "ทว่าพอเอ่ยถึงหุนตุ้น กฎเกณฑ์นี้กลับคล้ายเป็นเส้นทางสายหนึ่ง มิรู้ว่าหากบำเพ็ญจนถึงขีดสุดแล้วจะเกิดสิ่งใดขึ้น"