ตอนที่ 898 ศาลบรรพชนผิงไท่

เฉินสวินแหงนหน้ามองฟ้า สายตาทอดไปยังต้นเฮ่อหลิงมหึมาที่พลิ้วไหวอยู่ใจกลางตรอกซวงซู่ ก่อนจะชี้พลางเอ่ยขึ้น "เจ้าวัว จำได้ว่าต้นไม้นี้พวกเราเป็นคนปลูกไว้ใช่หรือไม่"

"มอ~~~" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจยาว มันสังเกตเห็นนานแล้ว ทว่าน่าจะยังมีอีกต้นหนึ่งที่ถูกโค่นทิ้งไป

ท่านผู้เฒ่าฉีเบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆ พลังปราณและโลหิตพลุ่งพล่านซัดส่ายตามเส้นชีพจรทั้งแปด เขาอ้าปากกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง ทว่ากลับรู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาด... ทั่วร่างเบาสบายขึ้นมากโข