ตอนที่ 902 จากกันเนิ่นนานปี ขอให้ท่านไร้กังวลท่ามกลางขุนเขาสายน้ำ

แสงตะวันทอดเฉียง สาดส่องแมกไม้กลางหุบเขาจนพร่างพรายเป็นสีทองอร่าม

ยามนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อย แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้โปรยปรายลงมา เงาสว่างเป็นหย่อมๆ ทาบทับลงบนร่างของคนทั้งสาม ให้ความรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก

เฉินสวินลุกขึ้นประสานมือ "เหยาเยวี่ย"