ตอนที่ 1002 ออกจากสำนักอู่ยวิ่น

มันเปลี่ยนหัวข้อสนทนา พลางเอ่ยขึ้นเนิบๆ "โครงร่างร่างกายของเจ้าอ่อนแอเกินไป เหมือนกับพ่อของเจ้านั่นแหละ ไร้หวังบนวิถีเซียน ในใจก็อย่าได้มีความโลภความอยากมากเกินไปนัก อยู่อย่างสงบใจไปเถอะ"

ได้ยินเช่นนั้น เชียนอู๋เหินก็ส่ายหน้าทันควัน "พ่อเคยบอกว่า ผู้บำเพ็ญเซียนล้วนต้องสูญหายไป ข้าเพียงตามพ่อทำไร่ไถนาก็พอแล้ว ไม่เคยคิดฝันอยากเป็นเซียนอันใดเลย"

พลางกล่าว แววตาของเขาก็เผยความหวาดกลัวออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทั้งยังไร้เล่ห์เหลี่ยมใดๆ โดยสิ้นเชิง สภาพแวดล้อมที่นี่บริสุทธิ์สะอาดเกินไป ปราศจากสิ่งโสมมใดๆ แห่งโลกียะ