ตอนที่ 1017 ทอดตามองยอดเขา อย่าได้ก้มมองตีนเขา

ผู้บำเพ็ญตัวน้อยขั้นสร้างฐานไม่กี่คนไหนเลยจะทานทนไอพลังสะเทือนฟ้าสะท้านดินเยี่ยงนี้ได้ เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนทรุดฮวบลงกับพื้นไปนานแล้ว ริมฝีปากสั่นระริก ไม่อาจเอื้อนเอ่ยวาจาใดออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ

ความรู้สึกแห่งความตายที่แฝงความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขตแทรกซึมเข้าสู่ร่าง ผู้ยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินระดับนี้ เพียงเส้นขนเส้นเดียวบนกายก็บดขยี้พวกเขาให้แหลกลาญได้ไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้ว

หานเซวียนใบหน้าซีดเผือด ในแววตามิมีสิ่งอื่นใดนอกจากความหวาดกลัว แม้แต่ห้วงความคิดก็ยังคล้ายถูกฉุดดึงออกไป ความทรงจำเริ่มเลือนรางจางหายไปทีละน้อย