ตอนที่ 1111 เฒ่าสารเลวอู่ยวิ้น ไอ้เฒ่าเทียนหลุน

ณ ป้ายสุสาน

ผู้เฒ่าผมขาวผู้หนึ่งลูบเคราแย้มยิ้มบางเบา ในแววตาเจือความปลาบปลื้มใจอยู่เสี้ยวหนึ่ง

เขายืนสงบนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานาน ทอดสายตาส่งศิษย์ทั้งสามคนนี้จากไปไกล มิทราบว่าหวนนึกถึงสิ่งใดขึ้นมา จึงได้ทอดถอนใจออกมาเบาๆ