ตอนที่ 1342 สำนักเทวะอสูร เผ่ามาร

เสียงของชายผู้นั้นแหบแห้งถึงขีดสุด ราวกับผิวหนังเสียดสีกับผืนทราย

เปลือกตาของเขาหรี่ต่ำ แววตาไร้ประกาย ราวกับคนตายที่ยังมีลมหายใจ แสงรุ่งอรุณรำไรสาดส่องมาไม่ถึงร่างเขา ได้แต่จมดิ่งอยู่ใต้แผ่นฟ้าอันมืดมิด ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ

"เจ้ามาจากที่ใด" เฉินสวินมองเขาอย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงไร้ระลอกอารมณ์ใดๆ