ตอนที่ 1387 กวาดล้างมหาโจรเผ่ายวิ้น

ณ มหาพิภพไท่อี่ ท้องนภากระจ่างใสดั่งน้ำล้าง เมฆขาวลอยล่องเอื่อยเฉื่อย

ทะเลทรายทอดยาวสุดสายตา ผืนทรายสีทองนับหมื่นลี้แผ่กว้างสุดลูกหูลูกตา เนินเขาเตี้ยๆ ในอดีตกาลแปรเปลี่ยนเป็นทิวเขาตระหง่านง้ำตามกาลเวลา เส้นสายดั่งรอยไส้เดือนเลื้อย ณ ขอบฟ้า บัดนี้กลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่เชี่ยวกรากไพศาล

ความผันแปรแห่งวัฏสงสาร กาลเวลาเวียนว่าย ครั้นหนึ่งหมื่นปีหวนคืนมาอีกครา ยามมองย้อนกลับไปในอดีต ก็เป็นเพียงกลีบบุปผาร่วงโรยลอยล่องและใบไม้เหลืองร่วงหล่นกระจัดกระจาย มีเพียงมรรคาอันยิ่งใหญ่และร่องรอยแห่งธรรมเท่านั้นที่ยังคงดำรงอยู่ชั่วกาลนาน ยืนยงค้ำฟ้าดิน