ตอนที่ 1017 สยบหัวหน้าศัตรู ม้าเดี่ยวคุมทัพ

จ้าวเหิงชี้ไปยังป้อมด่านอันทรุดโทรมยับเยินนอกหน้าต่าง น้ำเสียงพลันยกสูงขึ้นประหนึ่งอัสนีบาตฟาดเปรี้ยง "พวกเจ้าไม่ได้ทำงั้นรึ! พวกเจ้ามองราษฎรต้าอวี๋เป็นดั่งสัตว์เดรัจฉาน! เป็นดั่งแกะสองขา! ปล้นชิงเสบียงพวกเขาจนเกลี้ยง เผาทำลายบ้านเรือนจนวอด บั่นศีรษะบุรุษทุกคนมาก่อเป็นเนินหัวกะโหลก มัดสตรีและเด็กไว้ท้ายหางม้าลากเข้าสู่ทุ่งหญ้า กระทั่งยามขาดแคลนเสบียง ยังจับคนเป็นๆ ย่างไฟกินเนื้อ กะโหลกศีรษะคนก็เอามาทำถ้วยดื่มเลือด!"

"ยามที่พวกเจ้ากินเนื้อคนต้าอวี๋ ดื่มเลือดคนต้าอวี๋ เริงระบำสำราญใจอยู่บนซากศพผู้อื่น เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าฟ้ามีตา และจะมีวันนี้?!"

ถ้อยคำทุกคำล้วนกรีดเลือด ทุกประโยคล้วนทิ่มแทงหัวใจ!

อู๋กังและสองพี่น้องต้านไถที่อยู่ด้านข้างฟังแล้วน้ำตาคลอเบ้า แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ภาพความวิปโยคเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนคล้ายย้อนกลับมาแจ่มชัดตรงหน้าอีกครา

ส่วนอาหมู่เอ่อร์ที่ทรุดกองอยู่บนพื้นถูกต้อนจนหน้าซีดเผือดราวขี้เถ้า อ้าปากค้าง ลำคอส่งเสียงครากๆ ออกมา ทว่ากลับไม่อาจโต้แย้งได้แม้แต่ครึ่งคำ เพราะสิ่งที่จ้าวเหิงพูดล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น กระทั่งตัวเขาเองในยามนั้นที่ติดตามบิดาและพี่ชายลงใต้มากวาดต้อนปล้นสะดม ก็เคยลงมือบั่นศีรษะราษฎรต้าอวี๋ด้วยตัวเองมาไม่น้อย!