ตอนที่ 1020 ดื่มน้ำร่องหมาป่ายามราตรี แยกสองสายรุกคืบ

พ้นด่านเยี่ยนอวิ๋นมุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ ภูมิประเทศค่อยๆ ราบเรียบและเปิดกว้าง พายุฝนกระหน่ำติดต่อกันหลายวันเพิ่งสงบลง ทุ่งหญ้าที่เดิมแห้งแตกระแหงและเหลืองกรอบจากภัยแล้งดูดซับน้ำฝนจนอิ่มตัว ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นผสมระหว่างไอดินและหญ้าเน่า

เสียงฝีเท้าม้าศึกหลายหมื่นตัวเหยียบย่ำลงบนผืนหญ้าเปียกนุ่ม ส่งเสียงทึบแน่นกระชั้นถี่ เพื่อรักษากำลังม้า กองทัพใหญ่จึงมิได้ควบตะบึงเต็มกำลัง หากแต่รักษาระดับการวิ่งเหยาะด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ถึงกระนั้น มวลคลื่นทหารม้าสีดำนี้ก็ทิ้งด่านเยี่ยนอวิ๋นไว้เบื้องหลังไกลลิบในเวลาเพียงครึ่งวัน

หน้าสุดของขบวนทัพ ม้าเร็วหลายตัวควบตะบึงมาจากหลังเนินดินทางทิศเหนือ พอห่างจากธงแม่ทัพหลายสิบก้าวก็ดึงบังเหียนชะลอความเร็ว แล้วเลี้ยวลัดเลาะตามช่องว่างสองฝั่งขบวนแถวมาหยุดอยู่หน้าม้าของอู๋กังและต้านไถหมิงอวี่

คนนำหน้ามีรูปร่างผอมเกร็ง ลูกตากลอกกลิ้งว่องไวเฉียบแหลม มิใช่ใครอื่นนอกจากโฮ่วตัวผอม หัวหน้ากองกำลังสอดแนมแห่งค่ายชิงเฟิง

"ท่านแม่ทัพอู๋ ท่านหัวหน้ารอง!"