ตอนที่ 1033 คุมเชลยกลับด่าน อิ่มหนำสำราญอย่างยิ่ง

ต้านไถหมิงอวี่ปักทวนทะลวงเกราะลงบนพื้นด้วยความหงุดหงิดใจเล็กน้อยก่อนจะคว้าขยำเส้นผมของตนเอง แล้วหันไปมองโฮ่วตัวผอมที่อยู่ข้าง ๆ

"โฮ่ว เมื่อครู่ข้าดันลั่นวาจาใหญ่โตออกไปแล้วว่า จะนำพาเหล่าพ่อแม่พี่น้องพวกนี้กลับด่านเยี่ยนอวิ๋นให้ได้ แต่พอมารวมยอดบัญชีดูตอนนี้ ข้ากลับไปไม่เป็นเลยทีเดียว"

"พวกเรายังต้องมุ่งหน้าไปทางตะวันตกต่อเพื่อกวาดล้างชนเผ่าอื่นอีกหลายแห่ง หวังดึงดูดความสนใจของจั่วเสียนหวังและเยลวี่ปาตูมาที่นี่ ชาวบ้านกว่าสองร้อยคนนี้ถูกทารุณจนเหลือลมหายใจเพียงครึ่งเดียว อย่าว่าแต่ขี่ม้าหนีเลย แค่ให้นั่งบนหลังม้ากระเทือนกันนาน ๆ โครงกระดูกพวกเขาก็คงจะหลุดออกจากกันหมดแล้ว ยิ่งรวมกับม้าอีกกว่าสี่พันตัว วัวแกะอีกสองหมื่นกว่าตัวนั่นอีก... พวกเรามีกำลังพลเพียงสี่พันคน หากต้องคอยต้อนฝูงสัตว์กองโตขนาดนี้ไปพร้อมกับคนแก่ คนอ่อนแอ และคนบาดเจ็บโงนเงนไปมาบนทุ่งหญ้า ก็ไม่ต่างอะไรกับเป้าซ้อมยิงที่ส่งตัวไปให้กองกำลังหลักของเป่ยตี๋ทำลายเล่นหรอกหรือ?"

"แต่ถ้าจะให้ฆ่าฝูงวัวแกะและม้าพวกนี้ทิ้งไว้ที่นี่ ข้าก็เสียดายจนใจจะขาด! นั่นม้าฝีเท้าดีกว่าสี่พันตัวเชียวนะ หากต้อนกลับถึงด่านเยี่ยนอวิ๋น ท่านหัวหน้าใหญ่กับพี่เขยคงดีใจจนหุบยิ้มไม่ลงแน่!"

จ้าวหู่และนายกองพันคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ สีหน้าปีติยินดีเมื่อครู่ก็ค่อย ๆ จางหายไป ต่างคนต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครคิดหาทางออกได้เลย