ตอนที่ 1044 ประชาชนผู้พลัดพราก, เลือดและน้ำตาสู่มาตุภูมิ

ต้านไถหมิงเลี่ยยัดกล้องส่องทางไกลกลับใส่อกเสื้อของเสิ่นฟู่กุ้ย ก่อนจะโบกมือใหญ่ไปมาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน "ฝูงสัตว์มากมายขนาดนี้เข้าเมืองไปต้องยัดกันไม่ลงแน่ สั่งให้เหล่าเฉินต้อนทั้งม้าทั้งวัวแกะทั้งหมดเข้าไปในลานฝึกทหารเก่าทางทิศตะวันตกนอกด่านโน่น! ที่ตรงนั้นถูกทิ้งร้างมาสิบเอ็ดปี รอบด้านเดิมทีก็มีกำแพงดินอัดอยู่แล้ว ซ่อมแซมเพียงเล็กน้อยก็เหมาะเจาะที่จะเอามาทำเป็นคอกม้าศึกและทุ่งเลี้ยงสัตว์ของพวกเราพอดี!"

"รับคำสั่ง!" เสิ่นฟู่กุ้ยอ้าปากกว้างขานรับอย่างร่าเริง หันหลังกลับไปตะโกนสั่งการลงไปยังช่องประตูด่านเสียงดังสนั่น

จ้าวเหิงยืนพิงเชิงเทินพลางมองขบวนทหารที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ สายตาจับจ้องไปยังชาวบ้านฮั่นสองร้อยกว่าคนซึ่งบ้างก็ขี่แม่ม้า บ้างก็ถือท่อนไม้ช่วยต้อนฝูงแกะ

"หมิงเลี่ย เจ้าดูคนสองร้อยกว่าคนตรงกลางนั่นสิ ทุกคนสวมชุดผ้ากระสอบเก่าของต้าอวี๋เรา ไม่เหมือนเชลยศึกเป่ยตี๋เลยสักนิด" จ้าวเหิงชี้มือลงไปด้านล่าง

ต้านไถหมิงเลี่ยเพ่งสายตามองอย่างละเอียด เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ไป ลงไปข้างล่างถามเหล่าเฉินกัน"