ตอนที่ 1052 เสียงประหลาดข้ามเขา ผู้ชำนาญเกิดสงสัย

นักพรตเสวียนเจินที่เมื่อครู่ยังดูสุขุมเปี่ยมสง่าราศี มาบัดนี้กลับยังคงเอามือกุมศีรษะ ทอดกายหมอบกราบคว่ำหน้าแนบแน่นอยู่กับแอ่งโคลน ใต้ชายเสื้อคลุมนักพรตสีครามเข้ม มีน้ำปัสสาวะสีเหลืองอมน้ำตาลสายหนึ่งกำลังซึมออกจากหลุมโคลน ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งปนกลิ่นกำมะถันชวนคลื่นเหียน

นักพรตเฒ่าผู้นี้ถูกขวัญกระเจิงจนสิ้นดีเข้าแล้วจริง ๆ

แรงระเบิดเมื่อครู่อยู่ห่างจากจุดตั้งปืนเพียงสามสิบกว่าก้าว เศษท่อนไม้หักชิ้นหนึ่งพุ่งมาปักลงข้างส้นเท้าของเขาพอดิบพอดี ลึกเข้าไปในดินถึงสามนิ้ว เสียงอึกทึกราวฟ้าถล่มแผ่นดินทลายนั้น น่าสะพรึงกลัวกว่าคราวที่เขาทำเตาปรุงยาหลอมระเบิดบนเขาอู่ตังเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนไม่รู้กี่ร้อยเท่า!

เพลานี้นักพรตเสวียนเจินสมองอื้ออึงสับสนไปหมด นอกจากเสียงวิ้ง ๆ ในหูแล้วก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีก เขาไม่รู้กระทั่งว่าเมื่อครู่อ๋องฉู่ได้ชักกระบี่ออกมาแล้ว ยิ่งไม่รู้ว่าศีรษะของตนเกือบจะหลุดลอยข้ามประตูนรกไปรอบหนึ่ง และไม่รู้เลยว่าอ๋องฉู่ได้สบถด่าพลางเดินจากไปแล้ว

เขาเอาแต่ซุกใบหน้าจมลึกอยู่ในโคลน ตัวสั่นงันงกราวกับใบไม้ต้องลมสารท ริมฝีปากพร่ำพึมพำละเมอเพ้อพกซ้ำไปซ้ำมา "เป็นไปไม่ได้... นี่มันเป็นไปไม่ได้... แค่กำมะถัน ดินประสิว ถ่านไม้ จะระเบิดพลังสะเทือนฟ้าดินเยี่ยงนี้ออกมาได้อย่างไร... นี่มันเทวทัณฑ์จากสายฟ้าสวรรค์ ไม่ใช่เม็ดยาที่มนุษย์ปุถุชนจะหลอมขึ้นมาได้... ข้าหลอมไม่ได้หรอก ต่อให้ให้เวลาข้าอีกสิบปีก็ไม่มีทางหลอมมันออกมาได้..."