บทที่ 394 ดาบโม๋เตาดื่มเลือด หน้าไม้เล็งกุ่ยนูเอ๋อร์

คำสั่งของผู้ขี่ม้าย่อมไร้น้ำหนักเมื่ออยู่ต่อหน้าเสียงกัมปนาทประดุจสายฟ้าฟาด ม้าศึกที่ตื่นตระหนกจนคุมไม่อยู่จะวิ่งชนกันอย่างบ้าคลั่ง จะสะบัดผู้ขี่บนหลังให้ตกลงกระแทกพื้น จะทำให้ขบวนทัพที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อย กลายสภาพเป็นโจ๊กเดือดพล่านในพริบตา!

"ม้าตื่นตูมหนึ่งตัว จะพาให้ม้าข้างเคียงอีกสามถึงห้าตัวตื่นตาม ม้าตื่นตูมหนึ่งร้อยตัว ก็เพียงพอจะทำให้กองพันทหารม้าหนึ่งพันนายปั่นป่วนได้ทั้งกอง!" เกิ่งคุนรับคำอย่างตื่นเต้น ลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วง ดวงตาเป็นประกาย ราวกับมองเห็นภาพความหายนะของทหารม้าเป่ยตี๋ที่ล้มระเนระนาดอยู่ตรงหน้า "ถึงเวลานั้น พวกทหารม้าที่จะบุกมาถึงหน้าพวกเราจะเหลือสักกี่คน? และจะยังมีพวกที่รักษารูปขบวนได้อีกกี่คน?"

"ถูกต้องแล้ว" จ้าวเหิงหันมามองเกิ่งคุน ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางๆ "ดังนั้น เมื่อพวกมันแตกตื่นเสียขวัญ และเพิ่งจะตั้งหลักจัดขบวนพุ่งชนรอบใหม่ได้ ก็ถึงคราวที่กองพันดาบโม๋เตาของแม่ทัพเกิ่ง จะมอบอาหารจานที่สี่ให้พวกมัน"

เกิ่งคุนได้ยินดังนั้น ก็ทุบเกราะอกตัวเองดัง "ปึก" เสียงก้องกังวานดุจระฆังใหญ่ "ท่านกุนซือวางใจได้! ทหารดาบโม๋เตาสองพันนายใต้บังคับบัญชาของข้า กระหายเลือดเต็มทนแล้ว! ข้ารับรองว่าจะฟันไอ้พวกเศษสวะเป่ยตี๋ที่ดาหน้าเข้ามา ให้ตัวขาดสองท่อนไปพร้อมกับม้าของพวกมัน!"

บรรดานายกองที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างก็เผยสีหน้าดุดัน จิตวิญญาณการต่อสู้ลุกโชน ทหารดาบโม๋เตาสองพันนายนี้ ล้วนคัดเลือกมาจากยอดฝีมือในกองทหารชายแดนเจ็ดพันนาย ทุกคนรูปร่างสูงใหญ่ พละกำลังแขนเป็นเลิศ หลายวันมานี้พวกเขาฝึกฝนค่ายกลดาบโม๋เตาทั้งวันทั้งคืน ดาบหนักใบยาวที่ตีจากเหล็กกล้าชั้นดีของค่ายชิงเฟิง เมื่ออยู่ในมือพวกเขา ก็พลิ้วไหวราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย พวกเขาอยากจะรู้นักว่า อาวุธเทพที่ผ่าหินทำลายศิลานี้ เมื่อฟันลงบนเกราะเหล็กของชาวเป่ยตี๋ สภาพจะเป็นอย่างไร!