บทที่ 417 แข่งกับเวลา มุ่งสู่ความตายเพื่อชีวิตใหม่

ดวงตาของจ้าวเหิงเย็นเยียบลงในชั่วพริบตา

เขาไม่พูดอะไรสักคำ

เพียงแค่ยื่นนิ้วที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด ชี้ออกไปนอกประตู

ม่านกระโจมไม่ได้ปิดลงสนิท เสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจและเสียงครวญครางของคนใกล้ตายจากด้านนอก ราวกับกระแสน้ำเย็นเฉียบที่ทะลักท่วมห้องเล็กๆ แห่งนี้ในทันที

"การบำรุงรากฐานร่างกายของพวกท่าน ช่วยชีวิตพวกเขาได้ไหม?"