บทที่ 434 มนต์ดำสยองขวัญ ขวัญกระเจิงสิ้นดี

เขาร้องไห้ไปพลาง เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าเมืองอวิ๋นโจวอย่างตะกุกตะกักสับสนวกวนไปพลาง

"...พอพวกเราชาร์จเข้าไป ท้องฟ้าก็มีฝนหนามเหล็กตกลงมา ม้าศึกเหยียบโดนเข้าก็ล้มคว่ำ คนชนคน ม้าเหยียบม้า พี่น้องข้างหน้าล้มตายเป็นเบือในพริบตา..."

"...จากนั้นบนกำแพงเมืองสองฝั่งก็ระดมยิงธนู ลูกธนูทั้งเร็วทั้งไกล เหมือนห่าฝน หลบยังไงก็ไม่พ้น..."

"...ที่น่ากลัวที่สุดคือสายฟ้าฟาด! องค์ชายสาม! พวกมันเรียกสายฟ้าได้! สายฟ้านับไม่ถ้วนผ่าลงมา ตูมเดียว ดังยิ่งกว่าฟ้าผ่าหน้าแล้งในทุ่งหญ้า! คน... คนถูกระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อ! ม้าศึกตกใจจนบ้าคลั่ง วิ่งเตลิดเหยียบพวกเรากันเองตายเกลื่อน! นั่นไม่ใช่อาวุธของมนุษย์ นั่นคือทัณฑ์สวรรค์! คือทัณฑ์ที่เทพเจ้าฉางเซิงพิโรธลงมา!"

ทหารม้าเล่าไปร้องไห้ไปจนเสียงขาดห้วง ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า