บทที่ 444 ชัยชนะสมบูรณ์แบบ สะท้านทั่วที่ประชุม

ภายในห้องโถง เงียบสงัดราวป่าช้า มีเพียงเสียง "เปรี๊ยะ" เบาๆ จากไส้เทียนที่ระเบิดออกเป็นดอกไฟในบางจังหวะ

ก่อนหน้านี้เสียงดังเซ็งแซ่เพียงใด บัดนี้กลับเงียบเชียบเพียงนั้น

มือของถานไถหมิงอวี่ที่ถือถ้วยชาแข็งค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าที่เก็บความรู้สึกไม่เคยเป็นของเขา จากความตื่นเต้นค่อยๆ แข็งทื่อกลายเป็นความว่างเปล่าที่ดูตลกขบขัน นิ้วก้อยของเขาแยงเข้าไปแคะหูโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีก้อนสำลีอุดอยู่ กั้นขวางโลกแห่งความจริงเอาไว้

"พี่เขย... เมื่อกี้ท่านบ่นพึมพำอะไรนะ?" เขาเอียงคอ ทำหน้าเหมือนสงสัยในชีวิต "สองสามวันนี้ข้าธาตุไฟกำเริบ หูเลยตึงๆ ท่านช่วยพูดอีกทีได้ไหม?"

จ้าวเหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน สีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังบอกว่ามื้อเย็นวันนี้กินหมั่นโถวไปสองลูก "ข้าบอกว่า ฝั่งเรา ไม่มีคนตาย และไม่มีคนเจ็บ ปลอดภัยครบสามสิบสองทุกคน"