บทที่ 456 ชำระแค้นครั้งใหญ่ เคลื่อนทัพนับหมื่น

พี่น้องห้าหมื่นนาย พวกท่านเห็นหรือไม่?

ความแค้น ได้รับการชำระแล้ว!

ถานไถหมิงอวี่อดกลั้นต่อไปไม่ไหว เขาพุ่งไปที่ขอบแท่นสูง จ้องมองหัวที่ดวงตายังเบิกโพลงคู่นั้น เปล่งเสียงคำรามที่อัดอั้นมานานเก้าปีออกมา

เสียงคำรามนั้น เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความสะใจ และการระบายออกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

จ้าวเหิงยืนเงียบๆ มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดจากบนหอโรงน้ำชาที่ไม่ไกลนัก