บทที่ 465 หนึ่งพันก้าวสังหาร ศาสตราวุธสะท้านโลกันต์

สองหัวหน้าช่างใหญ่ หนึ่งรับบทดุ หนึ่งรับบทใจดี แต่คราวนี้กลับสามัคคีกันคัดค้านหัวชนฝาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่ใช่ว่าพวกเขาสงสัยในตัวจ้าวเหิง แต่แนวคิดนี้มันขัดแย้งกับประสบการณ์ที่พวกเขายึดถือทำมาหากินมาทั้งชีวิตอย่างสิ้นเชิง ในโลกของพวกเขา การหล่อคือความเปราะบาง การตีขึ้นรูปเท่านั้นคือความเหนียวแน่น นี่คือกฎเหล็ก

"ใครบอกพวกเจ้าว่า สิ่งที่เราจะทำคือชิ้นงานหล่อจากเหล็กดิบ?"

น้ำเสียงของจ้าวเหิงยังคงราบเรียบ แต่กลับเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางความเชื่อที่แข็งแกร่งที่สุดในใจของทั้งสองคน

เขาชี้นิ้วไปที่น้ำเหล็กสีแดงฉานที่กำลังไหลทะลักออกจากเตาหลอมสูง