บทที่ 470 เสียงปืนก้องกัมปนาท ครึ่งวันแห่งความสุขสำราญ

เสี่ยวอู๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย ครั้งแรกที่เขาเห็นอานุภาพของดินปืน สีหน้าของเขาก็ไม่ต่างจากเสิ่นฟู่กุ้ยในตอนนี้เท่าไหร่นัก

"ท่านกุนซือสั่งไว้ ให้ท่านทำความคุ้นเคยกับดินปืนพวกนี้ก่อน แล้วจะมีภารกิจมอบหมายให้"

"อืม ข้าเข้าใจแล้ว"

หลายวันต่อมา เสิ่นฟู่กุ้ยราวกับคนต้องมนต์ เขาขลุกอยู่ในหุบเขาแห่งนั้นภายใต้การดูแลของเสี่ยวอู๋ กินนอนอยู่ที่นั่นแทบไม่หลับไม่นอน

เขาเริ่มทดลองจากดินปืนหยิบมือเดียว เพิ่มเป็นห่อเล็กๆ จนถึงก้อนดินปืนขนาดเท่ากำปั้น ทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อดูอานุภาพในปริมาณที่ต่างกันและในสภาพการปิดผนึกที่ต่างกัน