บทที่ 477 ขูดกระดูกเฉือนเนื้อตาย เก้าตายหนึ่งรอด

เฉียนปู้โซวสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหนาวเหน็บ สีหน้าที่ตื่นเต้นเมื่อครู่หุบลงทันที คิ้วขมวดเป็นปมแน่นจนแทบจะแกะไม่ออก

เขายื่นนิ้วสองนิ้ว กดลงไปเบาๆ ที่ผิวหนังสีดำคล้ำรอบปากแผลอย่างระมัดระวังที่สุด

หนองปนเลือดทะลักออกมาทันที

"แผลเน่าเฟะรุนแรง ลุกลามถึงอวัยวะภายในแล้ว แถมไข้สูงไม่ลด พิษแล่นเข้าสู่หัวใจ" คิ้วของเฉียนปู้โซวยิ่งขมวดแน่น เขาเงยหน้ามองจ้าวเหิง กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ท่านกุนซือ คนผู้นี้... มีแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายรั้งไว้เท่านั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อน ข้าคงบอกให้ทางบ้านเตรียมงานศพไปแล้ว"

จ้าวเหิงพยักหน้าเรียบเฉย คำพูดของเฉียนปู้โซวแม้จะฟังดูโหดร้าย แต่มันคือความจริง