บทที่ 494 เรียกขานอาหลาน คิดสร้างข่ายจารชน

“นายท่านเสิ่น ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ข้ากับจือเวยนับถือกันฉันพี่น้อง ท่านเป็นบิดาของเขา ก็เปรียบเสมือนผู้อาวุโสของข้า คนกันเองทั้งนั้น พูดเช่นนี้จะดูห่างเหินไปแล้ว”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองดูเสิ่นวั่นเฮา แล้วกล่าวต่อ “หากนายท่านเสิ่นไม่รังเกียจ ภายภาคหน้าพวกเราเรียกขานกันฉันอาหลาน ท่านเห็นว่าอย่างไร?”

พอคำพูดนี้หลุดออกไป สองพ่อลูกเสิ่นวั่นเฮาและเสิ่นจือเวยต่างก็ชะงักไป ครู่ต่อมาความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจ

เสิ่นวั่นเฮาเป็นใครกัน? เขาคือคนที่คลุกคลีตีโมงในวงการค้ามาทั้งชีวิต เป็นยอดคนในหมู่ยอดคน ย่อมเข้าใจถึงน้ำหนักในคำพูดประโยคนี้ของจ้าวเหิงดี

นี่ไม่ใช่เพียงบุญคุณช่วยชีวิตธรรมดาแล้ว แต่นี่คือการแสดงจุดยืนต่อสองพ่อลูกพวกเขา เป็นการยอมรับพวกเขาเข้าเป็นพวก!