บทที่ 500 มังกรพลัดถิ่น สหายเก่าพานพบ

ความอ่อนโยนในแววตาของถานไถหมิงเยว่ยิ่งลึกล้ำขึ้น นางกำลังจะก้าวเข้าไปต้อนรับ แต่กลับเห็นว่าเบื้องหลังจ้าวเหิงยังมีคนตามมาอีกหลายคน เสี่ยวอู๋ และคนแปลกหน้าที่ดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางอีกสี่คน

"พี่เขย......!"

ถานไถหมิงอวี่เดินเข้าไปหาอย่างไม่คิดอะไรมาก ทว่าเพิ่งจะเอ่ยปาก สายตาก็กวาดไปเห็นคนหลายคนที่อยู่ด้านหลังจ้าวเหิง คำพูดพลันจุกอยู่ที่ลำคอ

สายตาของเขาจับจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของคุณชายสูงศักดิ์ที่ซีดเซียวและร่างกายอ่อนแอผู้นั้น

ตอนแรกถานไถหมิงอวี่คิดว่าตัวเองตาฝาด จึงขยี้ตาแรงๆ แล้วเพ่งมองเพื่อยืนยันอีกครั้ง ใบหน้านั้น แม้จะซูบผอมลงกว่าในความทรงจำไปมาก ความไร้เดียงสาเลือนหายไป แทนที่ด้วยความอมทุกข์ แต่คิ้วตาและโครงหน้านั้น...