บทที่ 502 โอรสสวรรค์พำนัก ค่ายโจรเป็นที่พึ่ง

จ้าวเหิงกำลังครุ่นคิด ประตูห้องก็เปิดออกเสียงดัง "แอ๊ด"

ถานไถหมิงอวี่ย่องปลายเท้าเดินออกมาจากข้างในราวกับขโมย พอเห็นจ้าวเหิงนั่งอยู่ในลานเรือน ก็รีบขยับเข้ามาใกล้

"พี่เขย ยังไม่นอนอีกหรือ?" เสียงของเขากดต่ำจนเหมือนเสียงยุงบิน

จ้าวเหิงเลิกคิ้วขึ้น "ฝ่าบาททรงฟื้นแล้วหรือ?"

"ฟื้นแล้ว พึมพำกับหลี่เต๋อเฉวียนอยู่สองสามประโยค ตอนนี้ก็หลับไปอีกแล้ว" ถานไถหมิงอวี่นั่งลงบนม้านั่งหินฝั่งตรงข้ามจ้าวเหิง สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ "พี่เขย ท่านว่านี่มันเรื่องอะไรกัน? เป็นฮ่องเต้แท้ๆ กลับน่าอนาถยิ่งกว่าผู้ลี้ภัยหนีตายเสียอีก!"