บทที่ 540 ปืนใหญ่สะเทือนหล้า เป่ยตี๋ยอมศิโรราบ

เสี่ยวอู๋พาสวีโยวออกจากลานเรือนเล็กของจ้าวเหิง เดินไปตามถนนดินสายกว้างกลางค่ายมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลัง

สวีโยวเดินไปพลาง มองดูไปพลาง

ถึงอย่างไรเขาก็เคยเดินทางผ่านเมืองและอำเภอมาไม่น้อย เคยเห็นสถานที่ต่างๆ มามากมาย แต่ค่ายที่ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขาหนิวเอ๋อร์ซานแห่งนี้ กลับทำให้เขาประหลาดใจอยู่ไม่น้อยจริงๆ

ถนนถูกอัดจนแน่น ราบเรียบและสะอาดสะอ้าน สองข้างทางยังขุดร่องระบายน้ำเอาไว้ ชาวค่ายเดินผ่านไปมาเป็นกลุ่มๆ สามคนบ้างห้าคนบ้าง ผู้ชายแบกจอบ ผู้หญิงอุ้มอ่างไม้ เด็กๆ วิ่งไล่จับไก่เป็ด เมื่อเห็นเสี่ยวอู๋ต่างก็ร้องทักทาย

"พี่ห้า!"