บทที่ 542 รากฐานแห่งยุคทอง เริ่มต้นที่ก้าวแรก

ตอนแรกสวีโยวก็ยังตั้งใจฟังอยู่ ตอนที่จ้าวเหิงพูดว่า "เด็กมีที่พึ่งพิง คนชรามีคนดูแล" เขาก็รู้สึกหวั่นไหวในใจ รู้สึกว่าแปดคำนี้แม้มองดูเรียบง่าย แต่กลับมีน้ำหนักดั่งขุนเขา

แต่พอฟังต่อไป เขาก็ยิ่งฟังยิ่งงุนงง

"...คนชราทุกคน เมื่อทำงานไม่ไหวแล้ว ก็อยู่บ้าน เล่นหมากรุก ปลูกต้นไม้ดอกไม้ หรือไม่ก็เอาเงินบำนาญไปสมัครทัวร์ท่องเที่ยว ออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาดูความงดงามของภูเขาและแม่น้ำ คนที่ไม่อยากเดินทางไกลก็พกบัตรผู้สูงอายุ นั่งรถเมล์ฟรี ไปรับไข่ไก่แจกฟรีอะไรทำนองนั้น"

จ้าวเหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้โยก หลับตาลงครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังละเมอ

สวีโยวขมวดคิ้ว