บทที่ 561 ไม่หวังทองหยก หวังเพียงเมล็ดพันธุ์ชั้นดี

จ้าวเหิงเห็นเขาเข้าใจอะไรง่ายดายเช่นนี้ ก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"ประธานหูเป็นคนฉลาด"

พูดจบ เขาก็โบกมือ เป็นเชิงบอกให้พวกเขาไปได้

หูหย่งฝูราวกับได้รับอภัยโทษ เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เพิ่งจะคิดพาผู้คนเอ่ยลา กลับถูกจ้าวเหิงเรียกตัวไว้อีกครั้ง