บทที่ 569 รอดพ้นวิกฤต เปลี่ยนดินเป็นหิน

สตรีหลายร้อยคนตั้งกระทะใบใหญ่บนลานกว้าง ฟืนใต้กระทะลุกไหม้ส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะ ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่กลางอากาศ กองฟืนที่พวกเด็กหนุ่มแบกกลับมาจากบนภูเขา ถูกกองรวมกันเป็นมัดๆ ไว้ข้างเตา หญิงชราผมขาวโพลนสิบกว่าคนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ ในอ้อมอกอุ้มเด็กทารกที่กำลังร้องไห้จ้า ปากก็ร้องเพลงพื้นบ้านจากที่ใดก็ไม่ทราบเพื่อกล่อมเด็ก

เหล่าคนแก่ สตรี และเด็กที่เดิมทีคิดว่าตนเองจะถูกทอดทิ้ง เมื่อพบว่าพวกตนเพียงแค่ทำหน้าที่ซักเสื้อผ้าทำกับข้าว เก็บฟืนต้มน้ำ ซึ่งเป็นงานที่พอทำไหว ก็สามารถแลกกับอาหารสามมื้อที่ดูดีได้ ขอบตาของแต่ละคนก็แดงก่ำ

สตรีร่างผอมบางอายุราวสามสิบปีผู้หนึ่ง ในมือกำหมั่นโถวแป้งขาวสองลูกที่ทหารค่ายชิงเฟิงแจกจ่ายให้ ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นาน จู่ๆ ก็กอดเด็กสองคนที่อยู่ข้างกายคุกเข่าลงกับพื้นแล้วร้องไห้โฮออกมา

"รอดแล้ว! ลูกของข้ารอดแล้ว..."