บทที่ 588 ลอบมองแบบร่างจนเกิดความสงสัย เมืองในภาพวาด

"ตายจริง!" ถานไถหมิงเยว่ตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง ร้องอุทานออกมา "ดูสมองข้าสิ! ท่านอาจารย์ ท่านหลับไปถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ น้ำสักหยดก็ยังไม่ได้ดื่มเลยนะเจ้าคะ!"

มองดูท่าทางกระอักกระอ่วนใจของนักพรตเฒ่า ถานไถหมิงเยว่ก็ปวดใจยิ่งนัก รีบลุกขึ้นยืน พลางกดนักพรตเฒ่าให้นั่งลงบนเตียงเตา แล้วกล่าวอย่างเร่งรีบว่า

"ท่านอาจารย์รีบนอนพักผ่อนอีกสักหน่อยเถิด ศิษย์จะไปเตรียมอาหารต้อนรับท่านที่ห้องครัวเดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ!"

พูดจบ นางก็รวบชายกระโปรงขึ้น วิ่งพรวดพราดออกจากห้องพักรับรองไป มุ่งหน้าตรงไปยังห้องครัว