บทที่ 616 เป่ยตี๋ซุ่มมองด่าน ค่ายช่างฝีมือหลอมศาสตรา

โซ่วโหวเดินไปที่ข้างกองไฟที่ดับมอดลงแล้วกองหนึ่ง เขาไม่ได้ยื่นมือออกไปในทันที แต่ใช้ปลายเท้าเขี่ยเถ้าถ่านชั้นบนสุดออกก่อน ลึกลงไปในกองขี้เถ้า ยังคงมีความร้อนที่แผ่วเบาอย่างยิ่งหลงเหลืออยู่ เขานั่งยองๆ ลง ใช้นิ้วสองนิ้วคีบขี้เถ้าสีดำขึ้นมาขยี้ไปมาบนปลายนิ้ว แล้วนำมาดมที่จมูก

"ไฟดับไปไม่ถึงสามชั่วยาม สิ่งที่ใช้เผาคือมูลวัวแห้งและกิ่งสนแห้ง" โซ่วโหวกดเสียงต่ำกล่าว

ทหารสอดแนมอีกนายที่อยู่ด้านข้างเดินเข้ามา ใช้ฝักดาบเขี่ยกอหญ้าด้านข้างออก เผยให้เห็นกระดูกแกะหลายท่อนที่ถูกแทะจนสะอาดเกลี้ยง รอยตัดบนกระดูกถูกเฉือนด้วยของมีคม รอยตัดเรียบเนียนเป็นอย่างยิ่ง

"พี่โหว เป็นรอยเฉือนจากดาบโค้งของพวกเป่ยตี๋ ดาบธรรมดาทั่วไปเฉือนรอยแบบนี้ไม่ได้หรอก"