บทที่ 618 อาวุธเสริมคนรักษา สายลับเริ่มวางแผนแกะรอย

ลมพัดผ่านที่ราบกว้างใหญ่ ม้วนเอาเศษหญ้าบนพื้นขึ้นมา ถานไถหมิงเลี่ยไม่ได้มองดูเสาไม้ที่ถูกเม็ดเหล็กยิงจนกลายเป็นเศษไม้ผุพังเหล่านั้น สายตาของเขามองข้ามเนินดินเตี้ย ทอดมองไปยังกำแพงเมืองด่านหูเหลาสีเทาขาวที่อยู่ห่างออกไป เขาหรี่ตาลง ยกมือขึ้นกะระยะความกว้างของกำแพงเมือง แล้วก้มลงมองดูเจ้ายักษ์เหล็กสีดำทั้งสิบกระบอกตรงหน้าที่ยังคงมีควันสีเขียวลอยกรุ่นอยู่

"เรื่องอานุภาพนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย" ถานไถหมิงเลี่ยวางมือลง หันไปมองจ้าวเหิง "แต่กำแพงเมืองของด่านหูเหลานี้ยาวเกินไปแล้ว นับอย่างเต็มที่ ในมือพวกเราก็มีของสิ่งนี้อยู่แค่สามสิบกระบอก ต่อให้จัดวางขึ้นไปจนหมด ช่องว่างและจุดบอดตรงกลางก็ยังมีมากเกินไป หากพวกเป่ยตี๋ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะปีนขึ้นมาจากจุดบอด พระโพธิสัตว์เหล็กเหล่านี้ก็ย่อมต้องมีจุดที่ยิงไปไม่ถึงอยู่ดี"

จ้าวเหิงฟังจบก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด ทำเพียงยื่นมือไปตบลงบนแผ่นเหล็กของลำกล้องปืนที่ยังคงหลงเหลือความร้อนอยู่เบาๆ

"พี่ใหญ่ ท่านกำลังคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไปแล้ว" จ้าวเหิงหมุนตัวกลับ เผชิญหน้ากับสายลมฤดูสารทบนที่ราบ "พระโพธิสัตว์เหล็กเหล่านี้ในค่ายของพวกเรายังมีอีกสามสิบกระบอก อีกสองวันก็จะขนส่งมาถึง แต่กำแพงเมืองที่ยาวขนาดนี้ อย่าว่าแต่สามสิบกระบอกเลย ต่อให้ข้าหามาให้ท่านสามร้อยกระบอก ก็อุดจุดบอดได้ไม่หมดหรอก"