บทที่ 620 ด่านหูเหลาตั้งค่ายเข้ม ปืนใหญ่ข่มขวัญทหารม้าตี๋

ป๋าตูหม่านเบ้ปาก "ขี้ขลาด จอมตะกละ ชอบฆ่าฟันกันเอง นี่คือคำวิจารณ์ของราชสำนักที่มีต่อพวกเจ้า นอกจากองค์รัชทายาทแห่งต้าอวี๋เมื่อร้อยปีก่อนที่เคยนำทัพบุกทะลวงเข้าไปถึงใจกลางทุ่งหญ้าแล้ว พวกเจ้าก็ไม่เคยมีแม่ทัพที่เก่งกาจในการรบอีกเลย องค์ชายใหญ่ครั้งนี้รวบรวมกำลังพลแปดหมื่นนาย ไม่ได้เห็นด่านหูเหลาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เขาคิดว่าเพียงแค่การบุกทะลวงเพียงครั้งเดียว พวกเจ้าก็จะแตกพ่ายกระจายไปราวกับฝูงแกะ"

องค์รัชทายาทแห่งต้าอวี๋เมื่อร้อยปีก่อนที่เคยนำทัพบุกทะลวงเข้าไปถึงใจกลางทุ่งหญ้าอย่างนั้นหรือ?

ถานไถหมิงเลี่ยเคยได้ยินถานไถจิ้งผู้เป็นบิดาเล่าให้ฟัง แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องเมื่อร้อยกว่าปีก่อนแล้ว เขาแค่นเสียงเย็นชา กระแทกดาบในมือลงบนพื้น เกิดเสียงดังกังวานทึบ

เมื่อจ้าวเหิงได้ยินป๋าตูหม่านพูดถึง "องค์รัชทายาทเมื่อร้อยปีก่อน" เปลือกตาของเขาก็กระตุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาลุกขึ้นยืน ไม่สนใจป๋าตูหม่านที่อยู่บนพื้นอีกต่อไป