บทที่ 642 ปลื้มปีติชิงเสบียง ภยันตรายซุ่มซ่อน

ผู้บัญชาการเซวียตาแทบถลนออกจากเบ้า เขาพุ่งตัวเข้าทาบทับเว่ยจื่ออ๋างอย่างไม่คิดชีวิต ใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล่เนื้อมนุษย์ ในขณะเดียวกันก็แหกปากตะโกนสั่งการเรือรบที่เหลืออยู่อย่างสุดเสียง

"เร็วเข้า! ถอยหลัง! กรรเชียงไปข้างหลัง! ทิ้งระยะห่างเดี๋ยวนี้!"

โจรลุ่มน้ำที่รอดตายราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน แต่ละคนลนลานหันหัวเรือกลับ พายกรรเชียงถอยหลังอย่างเอาเป็นเอาตาย พยายามจะหนีไปจากเขตแดนมรณะแห่งนี้

ทว่า ท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลนี้เอง ผู้บัญชาการเซวียผู้มากประสบการณ์ กลับสังเกตเห็นรายละเอียดที่ผิดปกติอย่างยิ่งยวดจุดหนึ่งได้อย่างเฉียบคม

หางตาของเขากวาดมองไปยังเรือใหญ่แห่งชิงโจวเหล่านั้น พบว่าขณะที่เรือเหล่านี้ทำการยิง ตัวเรือสั่นไหวอย่างรุนแรงมาก ระดับความรุนแรงเกินกว่าที่เรือบรรทุกสินค้าเต็มลำควรจะเป็น